Homepagina > Gear > Monitors > Wall of sound

Wall of sound

dinsdag 26 januari 2016, door wim

Het "Grateful Dead sound system" bestaat uit 11 onafhankelijke systemen. Het staat achter de band, met fills aan de zijkant. Ongewoon voor de tijd is dat het 11-kanaals stereo is. Vermoedelijke kost: 275.000 $. Waarschijnlijk veel meer. Totaal gewicht zo’n 75 ton.

De bedoeling was een systeem te creëren dat vrij was van vervorming en echo en dat de grootste stadions aankon. Gebouwd in 1973, werd het gebruikt tijdens de tour van 1974. In oktober 1974 stopte The Grateful Dead met touren door een combinatie van te veel crew met teveel nieuwelingen, het feit dat twee sets nodig waren doordat de opbouw te lang duurde en ook doordat de opnames die het systeem produceerde, eerder dun klonken. De live sound was volgens degenen die er bij waren, onovertroffen.

In 1976 begon de band opnieuw te touren, maar met een klassiek en meer praktisch sound systeem.

Wall of sound
Wall of Sound, tijdens de soundcheck in het PNE Coliseum, Vancouver, Canada, 17 mei 1974.

Het Grateful Dead systeem heeft aparte, aangepaste versterking voor elk instrument en daardoor kon het geluid verder komen dan met eender welk ander systeem uit die tijd. De systemen van toen stonden meestal naast en voor het podium op de grond. Hierdoor gaat een deel van het vermogen verloren. Door reflectie van de achterwand van de zaal, komt bovendien een deel terug als echo met een looptijd van zo’n halve seconde. Daardoor moeten de podium monitors weer harder, wat de belasting voor de muzikanten erger maakt. Doordat het systeem ook naar voren leunt, projecteert het als het ware het geluid meer richting publiek en daardoor zijn er minder reflecties van zijmuren en plafond, omdat het publiek beter absorbeert dan betonnen muren. Hierdoor wordt ook intermodulatie vervorming lager en de aparte kanalen voor elk instrument zorgen voor een betere afstemming op de zaal en een hoger rendement.

Wall of sound
Close-up van het zang systeem.

Het systeem werd ontwikkeld door Owsley "Bear" Stanley, in samenwerking met John Curl, Rick Turner en Dan Healy die verantwoordelijk waren voor de electronica en de Grateful Dead Road Crew die de uitvoering en plaatsing deden.

Owsley talks about the Watts Acid Test, synesthesia and Melissa Cargill.

Het systeem had bijna 30 kW continu (RMS) vermogen en was in open lucht bruikbaar tot 400 meter, met voortreffelijk geluid tot op 200 meter. Na 200 meter speelt de wind een grote rol.

Wall of sound
Test opstelling uit 1973.

De 48 McIntosh 2300 versterkers die het aandreven, waren 2 maal 300 watt elk. Daarnaast was er één 350 watt Mcintosh MC3500 buizen versterker voor hoogweergave bij zang en één van hetzelfde type voor drums. Volgens sommige bronnen was er nog een derde, maar dat is niet zeker.

Wall of sound
Design tekening uit 1973.

De gebruikte crossover had vier banden voor zang en drie banden voor instrumenten. Luidsprekers waren 586 JBL’s, D130 (15 duim), 12 duim en 5 duim en 54 Electrovoice hoorntweeters.

De op maat gemaakte zangmicrofoons kwamen van Bruel & Kjaer, continu variabele D types, omni’s, in paren, als dipool. De versterking ervan werd geregeld door de muzikanten zelf door de spanning van de condensator microfoons te regelen op een kastje dat aan de microfoon standaard bevestigd was. De microfoons hadden zelfs een ingebouwd verwarmingselement om condens te vermijden.

De binnen 0,1 dB gematchte B&K microfoons stonden 60 mm uit mekaar, in tegenfase. De zanger zong in één mic, de andere mic pikte omgeving geluid op en doordat het in tegenfase was, werd het in de passieve mixer uitgefilterd. Dit unieke systeem voorkwam feedback en zorgde voor een betere verstaanbaarheid.

Portfolio

Wall of sound

Dit artikel beantwoorden

SPIP | | Overzicht van de site | De activiteit van de site opvolgen RSS 2.0